ایلنا نوشت:علی خدایی با انتقاد از قانون‌گریزی دولت و وزارت کار می‌گوید: تا زمان نشست بعدی شورایعالی کار –اواخر تیر- برای احقاق حقوق مزدی کارگران صبر می‌کنیم و بعد از آن گام‌های بعدی را برمی‌داریم.

هم میهن نوشت: فقر در جامعه سنتی که مردم از پیش فقیر بوده‌اند و اکنون هم هستند یک معنا و یک آثار دارد، درحالی‌که فقر در جامعه‌ای چون ایران که اغلب مردم پیش از این از فقر بیرون آمده و رفاه نسبی را تجربه کرده‌اند، اکنون دوباره وارد فقر می‌شوند، به‌کلی متفاوت است.

تجارت نیوز نوشت:معیشت افت کرده و فقر جولان می‌دهد. اما در آنسوی واقعیت، مقامات از رشد اقتصادی و جذب سرمایه‌گذاری می‌گویند. پاسخ اقتصاددانان هم روشن است: رشد اقتصادی را باد نمی‌آورد.

رییس پیشین بانک مرکزی معتقد است: چرا کشور دارنده رتبه اول جمع ذخایر نفت و گاز جهان، با داشتن سرمایه انسانی تحصیلکرده‌اش نمی‌تواند جهش جدی در رشد و توسعه داشته باشد؟

نامه نیوز نوشت: جمشید عدالتیان درباره اوضاع اقتصادی در کشور گفت:مردم دارند اسکناس و کارت های بانکی را کنار می گذارند و به زمان امیرکبیر بر می گردند و با سکه نقره و طلا معامله می کنند.

اکوایران نوشت : جدیدترین گزارش بودجه خانوار نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۱ هزینه زندگی ثروتمندترین خانوارهای شهری ۱۱ برابر هزینه زندگی فقرا بوده است. می‌توان گفت که بالاتر بودن تورم اقلام خوراکی در دهک‌های فقیر علت این مسئله است.

اعتماد نوشت:دهک اول فقیرترین خانوارهای جامعه است. هر چه به دهک‌های بالاتر برویم، سطح درآمد و هزینه هم بالا می‌رود. در واقع دهک دهم ثروتمندترین خانوارهای کشور هستند. آمار تازه نشان می‌دهد که اختلاف هزینه کل فقیرترین و ثروتمندترین دهک شهری در سال گذشته ۳۳۰ میلیون تومان (در سال) بوده است. اتفاقی که افتاده این است: هزینه کل تمام دهک‌های شهری در سال ۱۴۰۱ نسبت به سال ۱۴۰۰ افزایش یافته، اما این افزایش در دهک‌های فقیر شدیدتر از دهک‌های ثروتمند بوده است.

وزیر اقتصاد گفت: با حذف ارز ترجیحی و پرداخت یارانه نقدی ۳۰۰ و ۴۰۰ هزار تومانی کف درآمدی افراد افزایش پیدا کرد و این فاصله درآمدی کم شد.

همشهری نوشت: نمایندگان کارگران در شورای عالی کار، به استناد ماده ۴۱ قانون کار، خواستار بازنگری دستمزد بر اساس نرخ تورم و هزینه معیشت هستند و این درخواست را به شورای عالی کار ارسال کرده‌اند.

یک اقتصاددان معتقد است: اگر برنامه هفتم به همین شکل تصویب شود، به طور قطع شکاف تمدنی ایران با کشورهای همسایه را بیشتر خواهد کرد و به هیچ‌عنوان پاسخ‌گوی جهان قرن بیست و یکمی نیست.