به گزارش خبرآنلاین روزنامه هم میهن نوشت: قضیهی بنزین به حدی پیچیده و چندوجهی شده که نظام تصمیمسازی کشور را در خود فرو برده و اتخاذ هرگونه اراده یا عزم در مورد مواجهه با وضعیت نامطلوب تولید و مصرف آن را دچار انفعال ساخته است. به عبارت دیگر نوعی تعینناپذیری بر این موضوع سایه انداخته و آپوریای بزرگی را به شکل مغاک فراروی مقامات تصمیمساز و تصمیمگیر ایجاد نموده است.
اینکه آیا بهترین تصمیم ما ملازم بهترین انتخاب موجود است را نمیتوان به طور قطعی پاسخ داد. در یک وضعیت انضمامی اساساً شاید بهترین راهبرد آن باشد که بدترین انتخاب در دستور اجرا قرار گیرد. به هر تقدیر آنچه که مدیرعامل شرکت ملی پخش بیان کرد را باید نمودی از همین دشوارهها در فرآیندهای اجرایی تلقی کرد.
چنانکه این مدیر نفتی ذکر میکند، طی مدت ۷۳ روز از ابتدای شهریور، میزان تولید و تحویل سوخت نیروگاهی (گازوئیل و نفتکوره) رشد قابلتوجهی داشته و مثلاً در مهرماه میزان تحویل نفتکوره حدود ۸۰درصد به نسبت مدت مشابه سال قبل بیشتر بوده است. آمارهای اعلامی حاکی است در شهریورماه امسال به طور متوسط روزانه حدود ۱۳۳ میلیون لیتر بنزین در کشور توزیع شده است.
این رقم واقعاً اعجابانگیز بوده و حاکی است که در نیمهی اول سال جاری میزان مصرف این فرآورده با نرخ بالاتری از رشد هر ساله ادامه داشته است. حال اگر میزان متوسط مصرف بنزین از ابتدای سال تا اواسط آبان را معادل رقم اعلامی ۱۲۴/۵ میلیون لیتر فرض کنیم، آنگاه با آنکه میزان تولید دقیق پالایشگاههای کشور هرگز به طور رسمی اعلام نمیشود اما ناگفته هویدا میشود که توان تولید (و حتی ظرفیت) صنعت پالایشی کشور نمیتواند پاسخگوی این میزان تقاضا باشد.
بنابراین رقم مذکور میتواند بیانگر میزان واقعی مصارف به طور متعارف در امتداد جاری تا پایان سال باشد. در این سناریو نیز میزان مذکور قطعاً بالاتر از میزان تولید پالایشگاهها است. بنابراین واردات اجتنابناپذیر مینماید. این واردات منحصر به دولت کنونی نیست بلکه احتمالاً از یک یا دو سال گذشته آغاز شده است. در هر حال حتی اگر منابع مالی مناسب و فراوان برای واردات بنزین وجود داشت (که البته وجود ندارد)، باز هم تامین این میزان (حتی اگر معادل تولید کشور بود) از طریق تولید داخلی فشار بیاندازه بزرگ و خردکنندهای بر پیکرهی صنعت پالایش وارد میکند.
این میزان از طریق برنامهریزی زودهنگام و با اجرای طرح تولید ضربتی بنزین محقق شده است. واقعیت آن است که شکاف تولید و مصرف روبهازدیاد میرود و میزان واردات بنزین نیز رو به تزاید خواهد گذاشت. حتی اگر همین امروز یک پالایشگاه وارد مدار تولید بنزین شود هرچند ممکن است مدتی ناترازی رفع شود ولی بلافاصله مجدداً اوضاع به حالت ناترازی برخواهد گشت.
این میزان واردات در حالی انجام میشود که صرفاً تقاضای موجود را برآورده کند. اما این کافی نیست. کشور باید همواره ذخایر قابلقبولی را از همهی فرآوردههای نفتی داشته باشد وگرنه از پس تامین تقاضای مقاطعی همچون نوروز یا تعطیلات پشت سر هم برنمیآید.