بهای جهانی نفت به دنبال افزایش تنش‌ها در منطقه خاورمیانه، به بالاترین رقم در ۶ ماه گذشته رسید.

یکی از سناریوهای محتمل در چارچوب تحرکات اخیر و آرایش جدید نیروهای ایالات متحده در منطقه، حرکت تدریجی به سمت محاصره دریایی ایران است؛ الگویی که پیشتر در قبال کشورهایی مانند ونزوئلا نیز به‌کار گرفته شده و هدف اصلی آن، اعمال حداکثری فشار اقتصادی بدون ورود فوری به یک جنگ تمام‌عیار بوده است.

قیمت نفت برنت با ۹ سنت معادل ۰.۱۴ درصد افزایش، به ۶۵ دلار و ۳۳ سنت در هر بشکه رسید. قیمت نفت وست تگزاس اینترمدیت آمریکا برای مارس ۱۳ سنت معادل ۰.۲۱ درصد افزایش یافت و به ۶۰ دلار و ۷۵ سنت در هر بشکه رسید.

​​​​​​​اگرچه چالش های ساختاری مانند رشد بی امان نقدینگی، موجب افت مداوم ارزش پول ملی و رشد نرخ ارز شده، اما بررسی ها نشان می دهد در چالش ارزی اخیر، اتفاقاتی در حوزه نفت، نقش مهمی ایفا کرده است.

بعد از اینکه قیمت نفت در پی اظهارات آمریکا درباره ایران به بالاترین حد یک‌ماهه خود رسید، اکنون بعد از عقب‌نشینی آمریکا شاهد افت قیمت نفت جهانی هستیم.

وزیر نفت گفت: میزان فروش نفت در طول ۱۴ ماه گذشته در قالب بارگیری‌های صادراتی، رکوردشکنی داشته است.

امکان رفع تعهد ارزی برای صادرکنندگان از طریق فروش اسکناس به صرافی‌ها فراهم شد.

رویترز نوشت: چین بزرگ‌ترین خریدار نفت ونزوئلاست و در سال ۲۰۲۵ حدود ۴۷۰ هزار بشکه در روز نفت این کشور را وارد کرده است. بخش قابل توجهی از این نفت برای بازپرداخت بدهی‌ها و سرمایه‌گذاری‌های استراتژیک به پکن ارسال می‌شود و نشان‌دهنده اهمیت رابطه انرژی–مالی چین و ونزوئلاست.

در اوج چالش های ارزی و نفتی، خبرهای تازه درباره بازگشت ارز نفتی و «تراستی‌ها» قابل توجه است.

ایران، ونزوئلا و روسیه با نفت خود سهم بزرگی در تأمین نیاز نفتی چین دارند و حدود ۳۰ درصد از نفت مصرفی چین را تأمین می‌کنند. ونزوئلا به‌تنهایی روزانه حدود یک میلیون بشکه نفت ارزان به چین می‌فرستاد؛ بنابراین سقوط دولت مادورو برای چین ناخوشایند است، چون یکی بعد از دیگری منافع نفتی‌اش در جهان را از دست می‌دهد.